دوباره قلبی شکست..

می گوید:

صدای بازی کودک خردسال همسایه است،

دوباره شیشه ای را شکست..

دروغ می گوید..

می دانم،

این روزها قلبش شکسته است.

می ایستی لبه ی پرتگاه
شوق پرواز در سرت و ترسی مبهم در دلت
بی اعتنا به ترس ها بال می گشایی
و پرواز تا اوج..و پرواز

ناگهان می ترسی..بی دلیل

و سقوط می کنی..سقوط تا انتهای پرتگاه و نابودی.

...

چشم ها را می گشایی
و می بینی روشنایی را
پرندگان در پرواز..با هم
می آموزی پریدن را..و با هم بودن را.

زاده می شویم با مُهری بر پیشانی
       انسان..اشرف مخلوقات..
          همین کافیست
"دیگر خیالمان از همه سو راحت است"
                  دروغ،تهمت،جنایت،ظلم،حق کشی
"دیگر خیالمان از همه سو راحت است"
                      انسان..اشرف مخلوقات..
                                  همین کافیست.

                                            
                                   "از دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست."

 

شمع بیچاره...

با اختراع لامپ دیگه پروانه هم دلتنگیش ُ نمی فهمه

کاش ادیسون این ُ می دونست...

باز کودکی ام گم شد

                  در شلوغی خیابان بزرگسالی

فردا میان کوچه های خاکی دیروز

                 به جستجویش خواهم رفت.

  درکوچه برف می بارد

 

 در کوچه برف می بارد

 

اما برف این بار معنای دیگری دارد

 

آخر آن روز هم که تو از کوچه ی ما می گذشتی

 

در کوچه برف می بارید

 

ردپایت هنوز هم روی برف های آب نشده ی خاطراتم باقیست

 

و انگار سال هاست که در کوچه ی ما برف می بارد

 

و انگار سال هاست تو از کوچه ی ما می گذری

پرنده هر روز به تماشای غروب می نشست

 هر روز روی شاخه ی درخت پیر به تماشای غروب می نشست

 و هر روز دلش می گرفت

 هر روز دلش می گرفت ...

پرنده می دانست غروب یعنی زمانی که باید رفت.

در امتداد این شب تاریک

 شعله ای می بایست ...

                            پروانه می شوم ...

                                                فنا خواهم شد ..

                                                         در ازدحام نور ُ حقیقت.

کنارت نشسته بودم

برایت می خواندم از شعرهایی که نگفته بودم

برایت می گفتم از جاهایی که با تو نرفته بودم

و دریاچه بود ُ گل بود ُ آب بود ُ آب

برایم می خواندی از شعرهایی که گفته بودی

و شعر بود ُ شعر بود ُ شعر بود ُ شعر ...

آخ ...! پیشانیم درد گرفت!

گچ معلم درست وسط پیشانیم خورده بود

کجایی پسر ...؟

و من هنوز هم گچ را به یاد روزی که با تو بودم نگه داشتم

اما اون روز خیلی وقته گذشته...

خیلی وقته تو رفتی ...

خیلی وقته ...

یادش بخیر....

اوایل صدایش می کردم عشق

بزرگتر که شد اسمش را گذاشتم غم

روزها که بُق می زند کنج تنهاییش و بزرگ می شود

غصه می خورد و هی بزرگ می شود

غصه می خورد به من نگاه می کند و هی بزرگ میشود

عجیب شباهتی به قاسم دارد-پسر همسایه مان-

که نمی تواند بشنود

و نمی تواند حرف بزند

و مادرش رفته است به آنجا که نمی دانم کجاست

عجیب شباهتی به قاسم دارد

که وقتی کز می کند گوشه ی آغوشت

                                         شیطنت هایش هم غصه دارت می کند

آخر بچه مادر می خواهد

پیش از تو اگر می گفتند غم ها هم مادر دارند خنده ام می گرفت

اما غم من مادرش را می خواهد

غم من مادر می خواهد...

 بچه بود و تنها سرگرميش شكستن شيشه ي پنجره اي كه هر روز و هر روز عوض مي شد...

 مدام از خودش مي پرسيد چرا همسايه جنس پنجره ش رو عوض نمي كنه.

 بزرگ شد با اين زمزمه كه هر روز در گوشش تكرار مي شد:

 "هي پسر زندگي هم يه بازيه"

  هيچ وقت مفهوم اين جمله رو نفهميد تا اينكه يه روز سنگريزه اي شيشه ي دلشو شكست...اون روز بود كه فهميد جنس بعضي پنجره ها نمي تونه چيزي جز يه شيشه ي زلال باشه...

                                                                                                       "يه دوست"

هنوز هم اگر کیفم را بزنند

                            می زنم زیر گریه

هنوز هم فکر می کنم کیفها دردشان می گیرد

اما کیفها که دردشان نمی گیرد

اگر دردشان می گرفت

                         پنجشنبه شبها می رفتند عباسعلی

                                                          شمع نذر می کردند

اگر دردشان می گرفت

                         جمعه ها دم غروب

                                              الکی الکی

                                                         دلشان می گرفت

                                                                        می زدند زیر گریه

اگر دردشان می گرفت

                         عاشق دختر همسایه شان می شدند

                        و بعدش هم یک عمر چشم می دوختند به پنجره ای که شاید هیچ وقت باز نشود

                                        پنجره ای که شاید هیچ وقت باز نشود

یا می رفتند پیش عباس آقا دعا نویس دعا می گرفتند

                                         که بختشان باز شود

اما کیفها که دردشان نمی گیرد

اگر دردشان می گرفت

جای چشمهای اوس محمود که کور شده است گریه می کردند

یا جای لبهای مریم دختر اکرم خانوم

                                        که نمی تواند حرف بزند

                                        آواز می خواندند

اما کیفها که دردشان نمی گیرد

 

اجازه آقا!

                          ما عينك دودي مي خواهيم

البته اگر به امنيت كسي بر نمي خورد

اين آفتاب بدجور دارد چشممان را مي زند

     داريم از حقيقت كور مي شويم

سلام آقای دکتر

خسته نباشید

پسر آقا جواد هستم

قلبم درد می کند

پدرم سلام رساندند گفتند که...

خدمتتان عرض کردم

قلبم درد می کند...

دندانم که درد می کرد

                         مادرم می گفت:

                       " دندانی را که درد می کند می کشند می اندازند دور"

اما آقای دندانپزشک گفت به عصب رسیده است

-شاید منظورش این بود که به ریشه زده است-

 دندانم را نکشید

عصبش را کشت

بعد هم پرش کرد

شما هم لطفآقلبم را نکشید

عصبش را هم اگر می شود نکشید

فقط لطفآ

اگر می شود برایم پرش کنید

بفرمایید این نامه های یادگاری را بچپانید توی قلبم

جای خالیش خیلی درد می کند

يه روز توي يه سرزمين كه اصلآمهم نيست كجاست،زير يه آسمون كه اصلآ مهم نيست چه رنگه،دو نفر كه اصلآمهم نيست چه شكلي بودند،عاشق شده بودند...براي اينكه ما آدما عادت كرديم به همه چي اسم بديم و اگه يه نفر اسمي نداشته باشه فراموشش مي كنيم،به شخصيتهاي اصلي داستانمون اسم مي ديم؛يكي ليلي،يكي مجنون...اما هميشه يه نفر ميره،نه شايد هم آدما نباشند كه ميرند،بلكه در كنار هم بودنشون باشه كه ميره...به هر حال يه روز بين ليلي و مجنون ما فاصله افتاد،اين كه ليلي رفت يا مجنون اصلآ مهم نيست...اما ليلي وقت خداحافظي يه گلدون به مجنون داد(كه البته اصلآ مهم نيست كه ليلي زن بود يا مرد...)يه گلدون گل سرخ،كه گلاش رنگ غروب بودند،مثل غروب...
ليلي دلش گرفته بود،مي خواست براي يك بار ديگه هم كه شده مجنون رو ببينه؛با خودش گفت كاش آدما مي تونستند ابر بشند اون موقع می تونستند هر جا كه دوست دارند برند؛...؛ليلي چشماشو باز كرد؛حس كرد سبك شده مثل يه ابر و چقدر دنيا آبي بود...ليلي آزاد بود كه هر جا دوست داره پر بكشه،مثل يه ابر،ليلي ابر شده بود...(هميشه اگه آرزويي زلال باشه برآورده ميشه...و آرزوي ليلي برآورده شده بود) و پرواز کرد.ليلي رفت و رفت،اونقدر رفت كه مجنون رو پيدا كرد،مجنوني كه حالا كنار يه گلدون گل سرخ پژمرده داشت اشك ميريخت.ليلي مجنون رو صدا زد،فرياد كشيد؛اما مجنون نشنيد(آخه آدما هيچ وقت صداي ابرا رو نميشنوند)ليلي دلش گرفت و زد زير گريه،اونقدر باريد كه تموم شد(آخه اون يه ابر بود...)
مجنون زير بارون نشسته بود باروني كه اشكاش رو مي شست و گل سرخ رو آب مي داد،باروني كه حالا توي رگهاي گل سرخ جريان داشت...مجنون هيچ وقت نفهميد باروني كه اون روز اشكاش رو پاك كرد،باروني كه به عزيزترين يادگار زندگيش جون داد و گل سرخي كه همه زندگيش بود رو زنده كرد،مجنون هيچ وقت نفهميد كه اون بارون لحظه،لحظه زندگي ليلي بود؛لحظه لحظه زندگي ليلي.

بابا نان نداد

بابا نانش كجا بود كه بدهد

بابا فقط قرض دارد

          كه آن را هم زورش نمي رسد بدهد

کاش آغوشش

                به اندازه تنهایی من جا داشت

وتحمل می کرد دستانش

                                 وزن احساسم را

و گوشهایش سنگین نبود از گوشواره تقدیر

                                                  ...

عجب دل پری دارد این سر پر درد

سردردها هم که سرشان درد می کند برای درد سر

استامینوفن هم که دیگر حرفشان را نمی فهمد

                                               ...

چشمانت سخت شده است

ديگر بَلَت نيستم مَقش چشمانت را بنويسم

دارد كلاس نگاهت رفوزه ام مي كند خانم معلم

                                                          ن‍ُخطه